Een dag na de verkiezingen

 Gisteren waren de verkiezingen voor provinciale staten en waterschap. Er is in Brabant veel debat gevoerd tussen de verschillende kandidaten, helaas was daar in de media, ook in de regionale media, in mijn ogen te weinig aandacht voor.
De aandacht die er wel was gold de landelijke politiek. De landelijke fractievoorzitters mochten aantreden in talkshows en in georganiseerde debatten die over hele belangrijke thema’s gingen, maar niet over de provincie of het waterschap.
Landelijke partijleiders zoals Baudet, Wilders, maar ook Marijnissen, stelden dat deze verkiezingen over het huidige kabinetsbeleid zouden gaan. Maar dat was niet zo. Uiteraard kiezen de statenleden straks de leden van de Eerste kamer, dat wel. Maar de leus: reken af met Rutte, of stem Rutte weg werd veel gebruikt, ook al sloeg deze nergens op. Hoe serieus neem je als partij-kopstuk je eigen kandidaten voor de provincie eigenlijk dacht ik dan?

De verkiezingen zijn geweest, een aantal partijen heeft zetels verloren, ook D66, hoewel ik na de peilingen van de afgelopen tijd blij ben dat we in Brabant best goed overeind gebleven zijn.
Gedeputeerde AnneMarie Spierings heeft duidelijk beleid gevoerd op het gebied van transitie van de intensieve veehouderij, dit is niet afgestraft, wellicht integendeel.
Dat Groen Links heeft gewonnen lag in de lijn der verwachting, dat Forum voor Democratie won ook. Maar dat ik vanochtend moet lezen dat deze laatste partij de grootste in Nederland is geworden vind ik verbijsterend. In Brabant bijvoorbeeld was er geen programma en zijn de kandidaten van deze partij nergens aanwezig geweest. Wie moeten het voor Brabant in de Staten gaan doen voor FvD? En wat willen ze gaan doen dan?
Waarom stem je op een partij die het niets interesseert welk beleid door de provincie vormgegeven wordt? Op een lijst met kandidaten die hier niet eens wonen?
Het kan niet anders dan dat Thierry Baudet met zijn partij puur op basis van de landelijke campagne gescoord heeft, slechts gericht op het aantal zetels in de Eerste kamer.
Ik geloof niet dat je de kiezers die op deze partij hebben gestemd over een kam kunt scheren. Wellicht zijn er kiezers bij die zich in de steek gelaten voelen door de gevestigde partijen, kiezers die bang zijn, kiezers die ontevreden zijn, kiezers die hem juist grappig vinden in de manier waarop hij opereert. Maar dat hij zijn cijfers vaak niet op een rijtje heeft, dat hij niet meedoet aan een herdenking van de mensen die slachtoffer werden van de aanslag in Utrecht. Dat hij juist enorm elitair probeert te doen of is, met woorden als boreaal en oikofobie strooit, de uil van Minerva aanhaalt, en dan stelt dat onze universiteiten onze samenleving ondermijnen. Dat hij stelt dat journalisten, die hem een enorm podium hebben gegeven, de samenleving ondermijnen. Horen zijn kiezers dat niet? Maakt het ze niet uit? Vinden zij dat ook? Vragen genoeg.
Voorlopig stel ik me gerust met het feit dat de meeste kiezers op de middenpartijen hebben gestemd, op partijen die de nuance blijven zoeken, die zijn gericht op een gezonde toekomst voor dit land en de samenwerking zoeken.
Maar zorgelijk vind ik het wel.

Samen doorpakken!

Toen ik een aantal jaar geleden politiek actief werd in Bernheze was dat omdat ik me wilde inzetten voor het beter informeren van inwoners. Voor het meer betrekken van inwoners. En vooral om, in samenwerking met anderen, het leven in Bernheze zo goed en gezond mogelijk te maken, met gelijke kansen voor iedereen. Bernheze is een fijne plek om te wonen, maar de lucht die we inademen bevat vaak te veel ongezonde stoffen, en omdat wij aan de lat staan om te zorgen voor een gezonde toekomst moeten we echt aan de slag.  Om onze leefomgeving echt schoner te maken,  werken we samen met  onze buurgemeenten en de provincie.

Het provinciebestuur van Brabant is volgens sommigen te hard van stapel gelopen, maar we zien daardoor ook dat veel boerenbedrijven innoveren en overstappen op een milieuvriendelijkere, schonere manier van veehouderij. Goede luchtwassers gebruiken bijvoorbeeld, en minder antibiotica aan het vee geven.  Een beter mestbeleid. Daarnaast zie je steeds meer zonnepanelen op het dak van stallen. Samenwerken en elkaar begrijpen,  is hierin  erg belangrijk. Samen doorpakken ook.

Dat geldt ook voor andere vormen van zorg voor milieu en klimaat. Want iedereen kan meedoen. D66 vindt  dat inwoners van Bernheze, die zonnepanelen op hun dak plaatsen, of kiezen voor isolatie van hun huis of een warmtepomp, niet gestraft moeten worden middels een hogere OZB. Om dit veilig te stellen dienden wij een motie in. Tot onze verbazing is deze niet aangenomen. Wat voor signaal is dit?

Tijd voor twitter

Nu ik alweer anderhalve week ziek thuis ben, ik blijk een longontsteking te hebben, heb ik tijd om oneindig, en soms onwenselijk lang, door alle Facebook-, twitter- en instagramberichten te scrollen. En zo kijk ik naar allerlei grappige filmpjes over honden en katten en lees ik een heleboel achtergrond van achtergrond verhalen.
En kijk ik naar berichten van zelfbenoemde slimmeriken die menen te ontdekken dat Melania Trump een veel rechtere rug heeft dan Sigrid Kaag en Jeanine Hennis samen. Want eerstgenoemde durft het aan om geen hoofddoek te dragen waar de andere twee dat wel doen, ze moeten zich schamen, aldus twitteraar Derk Jan.
Maar dan is er een grotere slimmerik die haarfijn uit de doeken doet, mét fotobewijs, dat het om bezoeken aan verschillende landen gaat. De foto’s met hoofddoek van Kaag en Hennis zijn genomen in Iran, waar een hoofddoek verplicht is, de foto’s van Trump in Saoudi Arabië.
En kijk, tijdens bezoeken aan dát land dragen Kaag en Hennis ook géén hoofddoek, want daar hoeft het niet. Tjonge. En dank @Onderob voor deze opheldering.
Verder heb ik van alles gelezen over de Nashvilleverklaring, ook over Kees van der Staaij en Claudia de Breij. Hoe laatste de vriendschap opzegt, en hoe Kees toch nog graag een keer koffie wil drinken.
Over het klimaatakkoord en over het kinderpardon. En hoe Klaas Dijkhoff daarin staat, of in ieder geval van de VVD of een spindokter in moét staan, tot de verkiezingen weer zijn geweest. En hoe premier Rutte in een Fragment van Buitenhof de Europese verkiezingen degradeert tot een derderangs poppenkast, er voor het gemak aan voorbijgaand hoeveel er in Brussel wordt besloten wat juist ook voor Nederland van groot belang is. Om van het economie-overstijgende belang van Europese samenwerking maar te zwijgen. Hoe ík daarover denk zal niet heel verrassend zijn.
En dan de aanstaande Brexit. Behoorlijk zorgwekkend.
Komt er toch nog een acceptabel plan B of wordt het een no-deal Brexit met alle gevolgen van dien? Kunnen de Lagerhuisleden van Groot Brittannië over hun eigen schaduw, hun eigen belangetjes heenstappen, of is het te laat, en durft niemand meer na te denken?
Om één en ander in perspectief te plaatsen kan ik iedereen aanraden de speech van David Lammy eens te bekijken , te beluisteren of na te lezen. Los van de oneigenlijke argumenten die zijn gebruikt tijdens het Brexitreferendum, is het, nu voor de meeste mensen steeds duidelijker wordt waar het toe kan leiden, wellicht goed om een oud wijsheid nog eens van stal te halen: ‘beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald’. Zo’n spreekwoord bestaat tenslotte niet voor niets.
Dus dames en heren Lagerhuisleden/politici, wees eerlijk, ook al doet dat pijn, en durf op uw standpunt terug te komen! Schrijf desnoods een nieuw referendum uit. Stel de goede vragen en hou in het oog wat echt belangrijk is.
Niet de eerstvolgende verkiezingen staan op het spel, maar de toekomst van de inwoners van uw land. Of dat nou Groot Brittannië heet of Nederland.

Twijfelend slenteren of stevig doorlopen?

Over de Maashorst is de afgelopen jaren veel gezegd en geschreven. Over geld, over zeggenschap en over de Wisent. Er is veel geld vrijgemaakt voor planontwikkeling, voor natuurontwikkeling, voor natuuruitbreiding en voor het ontwikkelen van een visie.

Spilfiguur Geert Versteijlen, die voorzitter was van de stichting ‘Maashorst in uitvoering’ is nu plotseling uit onvrede opgestapt. En blijkbaar is Hendrik Hoeksema al eerder, om vergelijkbare reden vertrokken.

Reden blijkt te zijn dat de gemeenten  niet kunnen loslaten. Dat de wethouders aan de touwtjes willen blijven trekken, terwijl dat meestal ernstig vertragend werkt, want bij de gemeente gaat, weet ik ondertussen uit ervaring, niets echt snel. Er wordt veel nog eens overdacht, besproken, van een andere kant bekeken, doorgerekend en ga zo maar door.

Niks mis met zorgvuldigheid natuurlijk, maar zoals laatst al in de commissie Maatschappelijke zaken is besproken: er is een tijd van vergaderen, van een doordachte visie ontwikkelen, van zorgvuldig voorbereiden, iedere betrokkene om de tafel vragen, van overdenken en doorrekenen. En dan komt de tijd van uitvoeren, van, vanuit de ontwikkelende visie, duidelijk maken wat wel mag en wat niet, van mensen verantwoordelijk maken voor een proces en durven loslaten.

D66 vertrouwt op de eigen kracht van mensen, durft de verantwoordelijkheid los te laten en staat achter de één-loketgedachte voor de Maashorst. En hoewel slenteren heerlijk kan zijn, is het nu toch echt tijd voor stevig doorlopen!

Goede voornemens 2

Januari is nu echt begonnen en het in mijn vorige blog genoemde goede voornemen blijkt een stuk lastiger uit te voeren dan bedacht. Ik was waarschijnlijk naïef, maar het doen van de dagelijkse boodschappen en zonder plastic verpakking proberen thuis te komen, ga er maar aan staan, het valt niet mee.
Echt bijna alles, zeker in de supermarkt, is verpakt in plastic!
Mijn ouders zijn zo lief geweest uitwasbare zakjes voor me mee te nemen, dus als ik die bij me heb, heb ik in ieder geval een alternatief voor de plastic zakken voor groente, fruit en brood, om maar eens iets te noemen. Maar daarmee ben je er nog lang niet.
Voor genoemde producten wijk ik sowieso graag uit naar de bakker ( ongesneden brood gaat desgevraagd in papier) en de groenteboer. Maar het is schrikbarend om te zien hoe afhankelijk we zijn geworden van de plastic industrie, in alle facetten van de samenleving.
En hoe makkelijk het gebruik van plastic is. Zo makkelijk dat je echt moeite moet doen om een alternatief te bedenken.
Ik blijf mijn best doen, maar dé uiteindelijke oplossing voor het enorme plastic probleem zal van de verpakkingsindustrie moeten komen.
Zij moet kiezen voor andere materialen zoals bijvoorbeeld bioplastic, biobased folie en PLA-voedselverpakkingen. De politiek kan dit stimuleren, maar wij als consument natuurlijk ook.
Vraag creëert aanbod, als wij geen plastic rietjes meer accepteren, geen plastic bekers of bidons, dan komt het duurzamere alternatief echt wel op de markt. Dat zou de berg plastic daadwerkelijk verminderen.

Ik vind het nu niet makkelijk, en gemak dient de mens, maar zie wel de noodzaak. Dus hoewel ik veel minder plasticvrij ben dan gewenst, blijf ik streven naar zo plasticloos mogelijk. Mijn goede voornemen staat dus nog overeind!

Goede voornemens

Een van de meest gestelde vragen deze week is wel of je goede voornemens hebt gemaakt.
Op de site van D-tv staat er ook een poll over. En bij de opname voor de oudejaarstalkshow ‘De laatste dag’ werd er naar gevraagd.
Mijn antwoord was: ‘me blijven inzetten voor gelijke kansen voor jong en oud op een gezonde toekomst in een groen Bernheze’. En persoonlijk ook dat ik graag plezier hou in de dingen die ik doe en me verbonden wil voelen met de mensen om me heen.
Ware woorden die ik echt meen.
Oud en nieuw vieren wij al ruim twintig jaar met dezelfde goede vrienden, eerst zonder en later met kinderen, nu ook met steeds meer aanhang. Een gezellige boel, rommelig en gezellig en vol van onze eigen tradities. Dagen om te koesteren, die belangrijk zijn voor ons allemaal.
Natuurlijk kun je ook buiten de jaarwisseling gezelligheid en verbondenheid ervaren, en dat doen we ook zeker.
En natuurlijk kun je ook buiten de jaarwisseling goede voornemens maken, en ook dat doe ik regelmatig. Maar toch blijft deze periode van het jaar bijzonder, met een mooi extra randje.
Een randje van al jaren bestaande, universele en zelfbedachte rituelen en tradities, die ik graag koester.
Pratend over goede voornemens tijdens de jaarwisseling heb ik er nog eentje voor mezelf toegevoegd.
In navolging van het gesloten klimaatakkoord, wil ik serieus minder plastic in huis halen. Kritisch zijn op spullen die we kopen, materiaal dat is gebruikt.
In de krant stonden al handige lijstjes die hierbij behulpzaam kunnen zijn, ik ga ze eens goed bestuderen en gebruiken. Alle beetjes helpen, willen we echt minder plastic soep in de oceanen, echt zorgen dat deze planeet ook over een tijdje nog leefbaar is voor onze kinderen en kleinkinderen, dan moeten we alle zeilen bijzetten. Het gebruik van minder plastic verpakkingsmateriaal is er daar eentje van.
Ik wens iedereen een goed, gezond en plastic-arm, liever nog plasticvrij, nieuw jaar toe!

T Dorp, de balans opgemaakt

Nu de voltooing van ‘t Dorp in Heesch nieuwe stijl bijna daar is, maak ik graag de balans op.
Er is sinds begin van dit jaar echt hard gewerkt. Eerst aan het weghalen van een, zoals u weet, groot aantal bomen, het verwijderen van de oude bestrating en het aanleggen van nieuwe leidingen en riolering. Daarna is de nieuwe bestrating aangelegd.
Toen dat klaar was ging de boel opnieuw open en is men zeker een maand bezig geweest met het herstel van putten, en het graven van gaten, plaatsen van nieuwe bomen en het opnieuw bestraten.
Nu is het dan bijna klaar.
Als ik de mensen om me heen hoor zijn er wat verschillende meningen over het resultaat.
En dat is logisch, want om maar met een van de belangrijkste onderwerpen in deze kwestie van het afgelopen jaar te beginnen: niet iedereen houdt van bomen, of vindt het de moeite waard om er in te investeren.
Dus deze mensen zijn best blij met de huidige situatie, er zijn wel wat bomen teruggeplaatst, maar zeker in het echte centrumdeel zijn deze makkelijk over het hoofd te zien, en dat was in de oude situatie beslist niet het geval.
Dus men verwacht minder bladeren op de grond, en minder wortelopdruk.
Wel vragen deze mensen zich af waarom het allemaal zo lang moest duren. Maar dat vraagt eigenlijk iedereen.
De meeste mensen die ik spreek zijn erg teleurgesteld dat er nu zo weinig en zulke kleine struikachtige boompjes zijn neergezet. ‘Wat een verschil met de prachtige laan die ‘’t Dorp ooit was.’ Het zal u niet verbazen dat ik me in die laatste mening het meest herken. De moeraseiken komen helaas niet terug, maar laat dit een les zijn voor de plannen in Nistelrode en Heeswijk Dinther!
Ik ben onder de indruk van de mensen die hier zo hard, in weer en wind, hebben gewerkt. En het ontwerpen van een nieuw centrum lijkt me ook niet eenvoudig.
Maar zijn we er verder wel op vooruit gegaan?
Is het schuin inparkeren beter dan hoe het vorig jaar was? Met een winkelwagentje kun je in ieder geval nauwelijks meer tussen de auto’s door.
De gele bestrating bij ‘t Oude raadhuis en op het plein bij Zazi vind ik persoonlijk mooi, maar voor de stoeptegels lijkt te zijn gekozen voor een zeer matige kwaliteit, leuk dat vierkant, maar wat zijn ze al beschadigd, het is een beetje armoedig. Wat een gemiste kans. Daarbij zijn de stoepranden of schuin of kaarsrecht en scherp, als je een beetje slingert op de fiets of moet uitwijken voor een auto zit een ongeluk in een klein hoekje. Daar komen nog de te plaatsen betonblokken bij. Die hebben al tot hilariteit geleid, omdat wij de oprit niet fatsoenlijk afkwamen, maar ook al tot een aanrijding. De meerwaarde van het plaatsen van deze bollen zou ik toch echt nog een keer heroverwegen. Weegt het nut echt wel op tegen de nadelen? Ik denk van niet.
En dan de toegang vanaf het Kruispunt, los van de bebouwing waar overigens heel veel kritiek op is.
Maar los daarvan, iets klopt er niet aan het poortje dat op de rijbaan is gemaakt, het is te kort of te smal, maar echt gevaarlijk voor fietsers, en anders dan bij de bakker aan de andere kant.
Ik zou het college willen oproepen hier nog eens kritisch naar te kijken, want veel fietsers kiezen nu uit veiligheidsoverwegingen liever de stoep, en dat kan niet de bedoeling zijn geweest.

Onbegrijpelijk

Afgelopen maandag stond er een artikel in het Brabants Dagblad met de heldere kop:
‘Bernheze dicht gat van half miljoen voor begraafplaats’.
Duidelijke taal zou je zeggen, niets meer over uit te leggen.
Behalve dan dat diezelfde avond de commissie Bestuur en strategie nog in discussie moest over dit onderwerp. En dat de gemeenteraad hier volgende week pas een besluit over neemt. En de gemeenteraad is toch echt degene die beslist over het uitgeven van zoveel gemeenschapsgeld.
Hoezo wordt hier voor de troepen uitgelopen en wordt  de besluitvorming in de raad niet afgewacht?
We hebben toen geen kritische vragen gesteld, misschien ook wel omdat iedere fractie ‘s avonds van mening was dat het weliswaar onbegrijpelijk was dat een tekort van ruim 5 ton pas na 5 jaar werd ontdekt, maar vooral dat het begraven van onze overleden inwoners uiteraard goed geregeld moet zijn.
Tot onze stomme verbazing gebeurt hetzelfde echter 5 dagen later weer: met een artikel over het sportpark in Loosbroek.
‘Sportpark blijft liggen’ is hier de kop van het artikel. Pardon?
Is het niet zo dat raad en commissie over dit onderwerp in gesprek gaan aankomende maandag?
Er ligt nog een aantal voorstellen omtrent een mogelijke lokatie van de sportvelden voor, zowel van omwonenden, als van de kerncommissie en de sportverenigingen. Onder andere daarover zouden we komende maandag gaan praten. Wat komen wij nog doen maandag?
En is het niet beter om, juist na dit artikel in de krant waar volgens mij geen enkele betrokkene blij van wordt, de beslotenheid van deze bijeenkomst op te heffen?
Als inwoner denk je bij het lezen van deze artikelen toch dat het al besloten is, en dat is dus feitelijk onjuist.

D66 vindt het onbegrijpelijk dat de communicatie zo onzorgvuldig wordt gevoerd en gaat onderzoeken hoe dit kan gebeuren.

Herdenken

Afgelopen week/dit weekend werd het einde van de eerste wereldoorlog herdacht. Ik werd geraakt door de woorden van o.a. de presidenten van Frankrijk en Canada, de ceremonie bij de Arc de Triomphe, met de Bolero van Ravel, en vooral door de beelden van Angela Merkel en Emmanuel Macron. Samen herdachten zij de gruweldaden die hebben geleid tot zoveel doden aan beide kanten. Samen, en dat is bijzonder, want tijdens de eerste wereldoorlog, en ook later, stonden de door hen vertegenwoordigde landen lijnrecht tegenover elkaar. Samen herdenken, opdat dit nooit meer gebeurt.
De eerste wereldoorlog heeft veel verandert op het wereldtoneel. Het was een ingewikkelde oorlog, met eigenlijk alleen maar verliezers tot gevolg.
De sprekers hadden het over angst en verdriet, over een regen van kogels, over de gesneuvelden, de gewonden en de achterblijvers. Over het belang van herdenken. Over het belang van nadenken over de toekomst. Macron noemde hierbij vaderlandsliefde het tegenovergestelde van nationalisme. Blij zijn met je eigen dorp, stad of land, natuurlijk, maar je niet opsluiten in je eigen gelijk.
De herdenking laat daarom voor mij het belang van Europese samenwerking zien, het belang van elkaar kennen, elkaar herkennen, elkaar willen zien. Niet onze eigen verworvenheden en vrijheden bagataliseren, want die zijn belangrijk en moeten we beschermen. Maar dat kunnen we veel beter doen als we openstaan voor samenwerking met onze buren. Zolang we met elkaar praten, elkaar willen zien en willen verstaan, ontstaan er minder snel misverstanden met mogelijk ernstige gevolgen. Alleen ga je sneller, maar samen kom je verder. Sterker nog: samen duurt het langst.

Iedereen recht op gezonde lucht


Uit onderzoek van milieudefensie blijkt dat we in Nederland veel te soepel omgaan met de uitstoot van fijnstof en stikstofdioxide. Milieudefensie wordt hierbij ondersteund door de Wereldgezondheidsorganisatie, toch niet de eerste de beste. Fijnstof en stikstofdioxide veroorzaken en verergeren niet alleen ziekten als astma en COPD, maar ook longkanker en hart-en vaatziekten.
Op een foto van Nederland kun je zien dat het in Nederland en dan met name, hier, in noordoost Brabant slecht gesteld is met de luchtkwaliteit. Belangrijke oorzaken van het hoge gehalte van deze stoffen in de lucht zijn het verkeer, met name dieselmotoren, de industrie, uitstoot door veebedrijven en allerlei andere vormen van verbranding.
Als je hoort dat er jaarlijks mensen overlijden ten gevolge van deze ongezonde lucht schrik je daarvan, maar zolang je die mensen niet persoonlijk kent blijft het toch vaak een abstract verhaal.
Ik denk ook niet dat we bang moeten worden, maar wel dat we echt moeten aanpakken.
We weten al jaren dat we zuiniger moeten zijn op de aarde, maar wij zijn echt zelf aan zet.
En als ik om me heen kijk zijn steeds meer inwoners zich hiervan bewust, samen krijgen we het voor elkaar!
Daarom ben ik blij met de vernieuwings- en innovatieslag die door ons provinciebestuur op het gebied van de veehouderij is ingezet, niet om boeren te pesten, maar om samen tot een gezonder leefklimaat te komen. En ik ben blij met Rob Jetten als nieuwe fractievoorzitter van D66. Zorg voor gezonde lucht en een goed klimaat zijn bij hem in goede handen!