Herdenken

Afgelopen week/dit weekend werd het einde van de eerste wereldoorlog herdacht. Ik werd geraakt door de woorden van o.a. de presidenten van Frankrijk en Canada, de ceremonie bij de Arc de Triomphe, met de Bolero van Ravel, en vooral door de beelden van Angela Merkel en Emmanuel Macron. Samen herdachten zij de gruweldaden die hebben geleid tot zoveel doden aan beide kanten. Samen, en dat is bijzonder, want tijdens de eerste wereldoorlog, en ook later, stonden de door hen vertegenwoordigde landen lijnrecht tegenover elkaar. Samen herdenken, opdat dit nooit meer gebeurt.
De eerste wereldoorlog heeft veel verandert op het wereldtoneel. Het was een ingewikkelde oorlog, met eigenlijk alleen maar verliezers tot gevolg.
De sprekers hadden het over angst en verdriet, over een regen van kogels, over de gesneuvelden, de gewonden en de achterblijvers. Over het belang van herdenken. Over het belang van nadenken over de toekomst. Macron noemde hierbij vaderlandsliefde het tegenovergestelde van nationalisme. Blij zijn met je eigen dorp, stad of land, natuurlijk, maar je niet opsluiten in je eigen gelijk.
De herdenking laat daarom voor mij het belang van Europese samenwerking zien, het belang van elkaar kennen, elkaar herkennen, elkaar willen zien. Niet onze eigen verworvenheden en vrijheden bagataliseren, want die zijn belangrijk en moeten we beschermen. Maar dat kunnen we veel beter doen als we openstaan voor samenwerking met onze buren. Zolang we met elkaar praten, elkaar willen zien en willen verstaan, ontstaan er minder snel misverstanden met mogelijk ernstige gevolgen. Alleen ga je sneller, maar samen kom je verder. Sterker nog: samen duurt het langst.

Een gedachte over “Herdenken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.