op afspraak naar het terras

Gisteren was er weer een persconferentie over de coronamaatregelen en anders dan 3,57 miljoen landgenoten heb ik hem gemist. het was een heerlijke zomeravond en we zaten buiten, in de tuin., wel zo veilig.

Maar dit neemt niet weg dat ik de commentaren op social media en de krant vanochtend uiteraard weer met interesse heb gelezen. want het blijven rare tijden en het wordt er niet gemakkelijker op.

Op 25 maart van dit jaar, zoals toen gezegd werd “midden in de coronatijd” sprak ik in een uitzending van Dtv over de opening van het gezondheidscentrum aan de Cereslaan, nog de verwachting uit om ‘als dit allemaal achter de rug is” het centrum alsnog feestelijk te kunnen openen.

We zijn ondertussen bijna 5 maanden verder en het is nog niet zover. Zeker niet. Corona is nog onder ons en voorlopig niet weg. Misschien blijft het een rondwarend virus waar we regelmatig oplevingen van gaan zien. Misschien komt er onverhoopt een tweede golf. Het aantal besmettingen neemt duidelijk weer toe, hoewel het dit keer vooral jongeren betreft die gemiddeld genomen minder ernstig ziek worden dan ouderen of mensen met een chronische aandoening. De maatregelen worden naar mijn overtuiging terecht weer aangescherpt. Mensen besmetten elkaar vooral thuis, maar die eerste die het virus mee naar huis neemt, heeft het toch ergens anders opgelopen. En hoewel de jongeren regelmatig de schuld krijgen wil niemand de ouderen de kost geven die zich ook niets meer gelegen laten liggen aan de anderhalve meter regel.

Het is een virus, en je ziet het niet. Het is volkomen menselijk, zeker als je geen zieke mensen in je omgeving hebt gezien, dat je slordig wordt en je veilig voelt. Dat je weer toegeeft aan de behoefte om dichter bij elkaar te zitten. Daarom ben ik een voorstander van het dragen van een mondkapje in de openbare binnenruimte. het maakt blijvend duidelijk dat er een reden is om waakzaam te zijn en te blijven, is het niet voor jezelf dan toch voor de mensen om je heen. En misschien is niet voldoende wetenschappelijk bewezen dat het werkt, maar het lijkt toch voor minder verspreiding van aerosolen te kunnen zorgen, zeker bij goed gebruik.

Waar we in de eerste weken eigenlijk allemaal de noodzaak van de te nemen maatregelen onderschreven springen er nu steeds meer kikkers uit de kruiwagen. En natuurlijk moet je zelf altijd blijven nadenken, en mag je kritisch zijn! En natuurlijk leren we in deze situatie al doende en worden er fouten gemaakt. Maar waar, en ik vroeg het al eerder, komt dat enorme wantrouwen in overheid en wetenschap vandaan? Waarom zou je het bestaan van dit virus en de gevolgen die het al heeft gehad, en in de rest van de wereld nog steeds heeft, ontkennen?

Welke verdienste zit er in voor de regering als je ziet dat de economie instort en het leven voor veel mensen ingewikkeld wordt? Hoe kunnen mensen zelfs de hulp van Trump willen inroepen om van Rutte af te komen, zoals gebeurde in de podcast van zelfbenoemd allesweter Lange Frans? Om van de idiote flirt met trainende milities maar te zwijgen, verbijsterend dit!

Blijf vooral zelf nadenken! Ik koester het feit dat we nog altijd in een democratisch land leven, met een vrije (ja echt waar) pers en een regering die haar best doet om te roeien met de riemen die er zijn, in het belang van jou en mij. Dat kun je van de huidige Amerikaanse president echt niet verwachten.

zomer 2020

Het is ongeveer 6 jaar geleden dat ik begon met het schrijven van blogs. De bedoeling daarvan was om regelmatig mijn licht te werpen op de verschillende thema’s en onderwerpen in de gemeente waar ik woon, en vooral de Bernhezer’ politiek.

Maar eerlijk gezegd is het me veel minder vaak gelukt om er tijd aan te besteden en is het tijd om te evalueren. Ga ik door met deze pagina, en zo ja op welke manier?

Deze zomerperiode blijkt een goede tijd om terug te blikken en vooruit te kijken. Los van het aantal lezers van mijn stukjes vind ik het zelf gewoon leuk om te schrijven. Maar ik wil me vrij voelen om dat niet meer alleen over de politiek in Bernheze te doen, en ik wil dat los kunnen zien van mijn rol als fractievoorzitter van D66 in Bernheze.

Er zijn veel meer onderwerpen waar ik over na denk en die ik belangrijk of gewoon interessant vind. Tijd dus voor een verbreding, tijd voor een andere layout.

We leven in een bijzondere tijd. Was het een aantal maanden nog te vroeg om van een historisch interessante periode te spreken, ik ben van mening dat we dat ondertussen wel kunnen doen. Met mondiaal zoveel coronabesmettingen, met zoveel mensen die eraan zijn overleden en nog veel meer mensen die kampen met niet mis te verstane gevolgen van de ziekte, kun je niet meer beweren dat Covid-19 slechts een zwaar griepje is, waar we vooral niet over moeten zeuren. Maar dat gebeurt wel.

Ik ben zo verbaasd over het feit dat ook mensen die ik als weldenkend beschouw uitgaan van een complot van een malafide overheid. Een overheid die ons onder valse voorwendselen bewust aan de ketting legt, onze vrijheid beperkt, een test aanbiedt die levensgevaarlijk zou zijn. Waar komt dat idee vandaan?

Is alles goed gegaan? Nee natuurlijk niet. Met name het beleid ten aanzien van de verpleeghuizen is bijvoorbeeld ernstig tekort geschoten. Maar is er sprake van kwaadaardigheid? Nee daar geloof ik niets van.

En na een vakantie in Frankrijk waar het dragen van een mondkapje in alle openbaar toegankelijke gebouwen verplicht was, ben ik voorstander van een dergelijke regeling in Nederland. In mijn ogen zorgt het juist voor meer afstand en meer bewustzijn van de situatie; mensen worden door het dragen van een mondkapje niet slordiger, dat zijn ze dan al. Maar het maakt wel duidelijk dat het virus nog onder ons is, dat de voorzorgsmaatregelen nog steeds, en met reden, van kracht zijn. En echt, het went!

Komt er een tweede golf? We weten het niet. Veel landen worstelen nog met de eerste, in Iran is de tweede een feit. Maar dat het virus ernstige gevolgen kan hebben, ook bij jonge en gezonde mensen, wordt steeds duidelijker. We hoeven niet bang te zijn, maar ben wel voorzichtig.

Op een goed nieuw jaar!

16 januari 2020

Op 16 januari had D66 Bernheze haar traditionele nieuwjaarsreceptie, zodat we met elkaar goed en gezellig aan een nieuw politiek jaar konden beginnen.

Dit jaar was dat in de Bar, een nieuwe hippe lokatie in HD, op een vernieuwd Plein 1969,
een mooi voorbeeld van eigen initiatief, inwonersparticipatie en samenwerking. Een voorbeeld van Actief Burgerschap dat de moed heeft gehad dit plan vlot te trekken.

Voordat we het glas zouden heffen wilde ik graag wat delen met de aanwezigen, bij deze ook met jou, lezer van dit blog :

We zijn goed bezig in Bernheze, we laten van ons horen als dat moet, werken samen waar dat kan. We vormen een fijn team.
En zoals het D66-ers betaamt gaat het ons vooral om de inhoud, staan we pal voor keuzes die het belang van onze inwoners zo goed mogelijk behartigen, en doen we dat transparant en genuanceerd.

Wat mij betreft is dat genuanceerd zijn geen teken van zwakte, integendeel. Het vraagt om moed om niet met alle winden mee te waaien. Het is soms makkelijker om snel wat te roepen dan om de zaak goed te overdenken. Open te staan voor meerdere standpunten vraagt meer van ons dan dat we ons zouden laten leiden door de waan van de dag.

Als raads- en commissieleden zijn we niet blind voor de invloed op besluitvorming door de aanwezigheid van insprekers en demonstranten voor of in het gemeentehuis.

Dat deze inwoners hun mening laten horen is goed en belangrijk, of het nu tennisbanen in Loosbroek betreft, taurossen op de Maashorst of windmolens op Heesch west. Ze verdienen het juist gehoord én serieus genomen te worden. Maar ook dan blijft het belangrijk de belangen van de hele gemeente voor ogen te houden, en niet alleen die van de inspreker. Juist ook de belangen van de mensen die we niet horen te onderzoeken. Mensen die niet de moed hebben om achter de microfoon plaats te nemen. En niet alleen naar de korte termijn te kijken, maar juist ook naar de langere termijn, naar de toekomst van onze kinderen en hun kinderen.

Ik lees op dit moment het boek van Selma van de Perre, haar naam was Selma, een boek over een jonge joodse vrouw die in de tweede wereldoorlog in het verzet zat. Ze was vorige week te gast bij DWDD.
Wat een moed moet zij hebben gehad! In bezet Nederland als joodse vrouw in het verzet.
Wij leven in een tijd van vrede, een onvergelijkbare tijd. Maar de wereld is gepolariseerder dan dat hij een groot deel van ons leven, van mijn leven is geweest.
Mensen staan meer tegenover elkaar, tolerantie geldt vaak vooral de eigen groep, en veel minder de ander.
Ik vind dat zorgelijk. En het geeft me het gevoel dat er nu meer moed voor nodig is om politiek actief te zijn en te staan voor je eigen idealen en ideeën dan misschien 10 jaar geleden.
Maar samen kunnen we dat!
D66 bestaat in Bernheze uit enthousiaste genuanceerde goed geïnformeerde en waar nodig moedige mensen. Daar ben ik van overtuigd. En zo zijn er nog veel meer mensen in onze gemeente, die oprecht het beste willen voor Bernheze en al haar inwoners.
Samen staan we waar we voor staan. Dat is wat we doen en waar we ons voor inzetten. Voor een Groen Bernheze dat iedereen gelijke kansen biedt op een gezonde toekomst!

En daar lieve mensen, daar breng ik graag een toast op uit!

Bijna van mijn stoel gevallen

Nog maar eens een paar woorden over de tennisbanen in Loosbroek, het is blijkbaar nodig

In juni van dit jaar nam de gemeenteraad in Bernheze een amendement aan waaruit duidelijk de wens naar voren kwam een tennispark in Loosbroek mogelijk te maken.
Er werd wel een aantal voorwaarden gesteld:
-Het plan moet binnen de kaders passen die de raad heeft gesteld, hiermee wordt bedoeld dat er maximaal 580.000,00 Euro vanuit de gemeente beschikbaar is om dit plan te realiseren.
De levensvatbaarheid van het plan moet worden aangetoond, zijn er genoeg mensen die willen gaan tennissen in Loosbroek?
Het plan moet worden gesteund door de sportverenigingen, de kerncommissie Loosbroek, Sport in Loosbroek(SIL)
Er moet zorgvuldig met de omwonenden worden gesproken en overlegd
De tennisclub moet voor 31 oktober 2019 een voorstel indienen.

Realistische voorwaarden, maar helaas is aan de laatste net niet voldaan. Degene die het geluidsonderzoek zou uitvoeren werd ziek, het onderzoek werd verplaatst. Er bleek meer tijd nodig voor onderzoek van de bodem en het verwerken van de offertes. SIL heeft hierom een brief aan de raad en het college gestuurd om te vragen om uitstel.
In overleg met de gemeente werd besloten dat kwaliteit en zorgvuldigheid belangrijker zijn dan snelheid. Terecht lijkt mij.
En SIL en de gemeente hebben ondertussen in november alweer twee keer verder gesproken, ook over de door SIL ontwikkelde plannen voor het tennispark.

Tot onze verbazing, of moet ik zeggen verbijstering, stelde de portefeuillehouder tijdens de commissievergadering maatschappelijke zaken eind november dat het college het amendement uit juni niet kan uitvoeren, aangezien het plan niet op tijd is ingediend. Ik viel bijna van mijn stoel. Is dit hoe wij in Bernheze met inwoners willen omgaan? Nee dus.
Diit is wel erg recht in de leer, ook al heeft hij formeel een punt. Maar het uitstel is om heldere redenen aangevraagd, nota bene in overleg.
Handel je als college puur naar de letter of voer je het amendement uit zoals het bedoeld is? Dat vraagt enige flexibiliteit, maar zou wel recht doen aan de opdracht van de raad en de inspanningen van de betrokkenen in Loosbroek, namelijk de aanleg van tennisbanen in die kern een serieuze kans te geven.
D66 roept het college op om te handelen in de geest van het amendement, en de ingediende plannen van SIL wel degelijk, zoals afgesproken, te onderzoeken, en zo snel mogelijk  te verwerken in een voorstel aan de raad.

Een dag na de verkiezingen

 Gisteren waren de verkiezingen voor provinciale staten en waterschap. Er is in Brabant veel debat gevoerd tussen de verschillende kandidaten, helaas was daar in de media, ook in de regionale media, in mijn ogen te weinig aandacht voor.
De aandacht die er wel was gold de landelijke politiek. De landelijke fractievoorzitters mochten aantreden in talkshows en in georganiseerde debatten die over hele belangrijke thema’s gingen, maar niet over de provincie of het waterschap.
Landelijke partijleiders zoals Baudet, Wilders, maar ook Marijnissen, stelden dat deze verkiezingen over het huidige kabinetsbeleid zouden gaan. Maar dat was niet zo. Uiteraard kiezen de statenleden straks de leden van de Eerste kamer, dat wel. Maar de leus: reken af met Rutte, of stem Rutte weg werd veel gebruikt, ook al sloeg deze nergens op. Hoe serieus neem je als partij-kopstuk je eigen kandidaten voor de provincie eigenlijk dacht ik dan?

De verkiezingen zijn geweest, een aantal partijen heeft zetels verloren, ook D66, hoewel ik na de peilingen van de afgelopen tijd blij ben dat we in Brabant best goed overeind gebleven zijn.
Gedeputeerde AnneMarie Spierings heeft duidelijk beleid gevoerd op het gebied van transitie van de intensieve veehouderij, dit is niet afgestraft, wellicht integendeel.
Dat Groen Links heeft gewonnen lag in de lijn der verwachting, dat Forum voor Democratie won ook. Maar dat ik vanochtend moet lezen dat deze laatste partij de grootste in Nederland is geworden vind ik verbijsterend. In Brabant bijvoorbeeld was er geen programma en zijn de kandidaten van deze partij nergens aanwezig geweest. Wie moeten het voor Brabant in de Staten gaan doen voor FvD? En wat willen ze gaan doen dan?
Waarom stem je op een partij die het niets interesseert welk beleid door de provincie vormgegeven wordt? Op een lijst met kandidaten die hier niet eens wonen?
Het kan niet anders dan dat Thierry Baudet met zijn partij puur op basis van de landelijke campagne gescoord heeft, slechts gericht op het aantal zetels in de Eerste kamer.
Ik geloof niet dat je de kiezers die op deze partij hebben gestemd over een kam kunt scheren. Wellicht zijn er kiezers bij die zich in de steek gelaten voelen door de gevestigde partijen, kiezers die bang zijn, kiezers die ontevreden zijn, kiezers die hem juist grappig vinden in de manier waarop hij opereert. Maar dat hij zijn cijfers vaak niet op een rijtje heeft, dat hij niet meedoet aan een herdenking van de mensen die slachtoffer werden van de aanslag in Utrecht. Dat hij juist enorm elitair probeert te doen of is, met woorden als boreaal en oikofobie strooit, de uil van Minerva aanhaalt, en dan stelt dat onze universiteiten onze samenleving ondermijnen. Dat hij stelt dat journalisten, die hem een enorm podium hebben gegeven, de samenleving ondermijnen. Horen zijn kiezers dat niet? Maakt het ze niet uit? Vinden zij dat ook? Vragen genoeg.
Voorlopig stel ik me gerust met het feit dat de meeste kiezers op de middenpartijen hebben gestemd, op partijen die de nuance blijven zoeken, die zijn gericht op een gezonde toekomst voor dit land en de samenwerking zoeken.
Maar zorgelijk vind ik het wel.

Samen doorpakken!

Toen ik een aantal jaar geleden politiek actief werd in Bernheze was dat omdat ik me wilde inzetten voor het beter informeren van inwoners. Voor het meer betrekken van inwoners. En vooral om, in samenwerking met anderen, het leven in Bernheze zo goed en gezond mogelijk te maken, met gelijke kansen voor iedereen. Bernheze is een fijne plek om te wonen, maar de lucht die we inademen bevat vaak te veel ongezonde stoffen, en omdat wij aan de lat staan om te zorgen voor een gezonde toekomst moeten we echt aan de slag.  Om onze leefomgeving echt schoner te maken,  werken we samen met  onze buurgemeenten en de provincie.

Het provinciebestuur van Brabant is volgens sommigen te hard van stapel gelopen, maar we zien daardoor ook dat veel boerenbedrijven innoveren en overstappen op een milieuvriendelijkere, schonere manier van veehouderij. Goede luchtwassers gebruiken bijvoorbeeld, en minder antibiotica aan het vee geven.  Een beter mestbeleid. Daarnaast zie je steeds meer zonnepanelen op het dak van stallen. Samenwerken en elkaar begrijpen,  is hierin  erg belangrijk. Samen doorpakken ook.

Dat geldt ook voor andere vormen van zorg voor milieu en klimaat. Want iedereen kan meedoen. D66 vindt  dat inwoners van Bernheze, die zonnepanelen op hun dak plaatsen, of kiezen voor isolatie van hun huis of een warmtepomp, niet gestraft moeten worden middels een hogere OZB. Om dit veilig te stellen dienden wij een motie in. Tot onze verbazing is deze niet aangenomen. Wat voor signaal is dit?

Tijd voor twitter

Nu ik alweer anderhalve week ziek thuis ben, ik blijk een longontsteking te hebben, heb ik tijd om oneindig, en soms onwenselijk lang, door alle Facebook-, twitter- en instagramberichten te scrollen. En zo kijk ik naar allerlei grappige filmpjes over honden en katten en lees ik een heleboel achtergrond van achtergrond verhalen.
En kijk ik naar berichten van zelfbenoemde slimmeriken die menen te ontdekken dat Melania Trump een veel rechtere rug heeft dan Sigrid Kaag en Jeanine Hennis samen. Want eerstgenoemde durft het aan om geen hoofddoek te dragen waar de andere twee dat wel doen, ze moeten zich schamen, aldus twitteraar Derk Jan.
Maar dan is er een grotere slimmerik die haarfijn uit de doeken doet, mét fotobewijs, dat het om bezoeken aan verschillende landen gaat. De foto’s met hoofddoek van Kaag en Hennis zijn genomen in Iran, waar een hoofddoek verplicht is, de foto’s van Trump in Saoudi Arabië.
En kijk, tijdens bezoeken aan dát land dragen Kaag en Hennis ook géén hoofddoek, want daar hoeft het niet. Tjonge. En dank @Onderob voor deze opheldering.
Verder heb ik van alles gelezen over de Nashvilleverklaring, ook over Kees van der Staaij en Claudia de Breij. Hoe laatste de vriendschap opzegt, en hoe Kees toch nog graag een keer koffie wil drinken.
Over het klimaatakkoord en over het kinderpardon. En hoe Klaas Dijkhoff daarin staat, of in ieder geval van de VVD of een spindokter in moét staan, tot de verkiezingen weer zijn geweest. En hoe premier Rutte in een Fragment van Buitenhof de Europese verkiezingen degradeert tot een derderangs poppenkast, er voor het gemak aan voorbijgaand hoeveel er in Brussel wordt besloten wat juist ook voor Nederland van groot belang is. Om van het economie-overstijgende belang van Europese samenwerking maar te zwijgen. Hoe ík daarover denk zal niet heel verrassend zijn.
En dan de aanstaande Brexit. Behoorlijk zorgwekkend.
Komt er toch nog een acceptabel plan B of wordt het een no-deal Brexit met alle gevolgen van dien? Kunnen de Lagerhuisleden van Groot Brittannië over hun eigen schaduw, hun eigen belangetjes heenstappen, of is het te laat, en durft niemand meer na te denken?
Om één en ander in perspectief te plaatsen kan ik iedereen aanraden de speech van David Lammy eens te bekijken , te beluisteren of na te lezen. Los van de oneigenlijke argumenten die zijn gebruikt tijdens het Brexitreferendum, is het, nu voor de meeste mensen steeds duidelijker wordt waar het toe kan leiden, wellicht goed om een oud wijsheid nog eens van stal te halen: ‘beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald’. Zo’n spreekwoord bestaat tenslotte niet voor niets.
Dus dames en heren Lagerhuisleden/politici, wees eerlijk, ook al doet dat pijn, en durf op uw standpunt terug te komen! Schrijf desnoods een nieuw referendum uit. Stel de goede vragen en hou in het oog wat echt belangrijk is.
Niet de eerstvolgende verkiezingen staan op het spel, maar de toekomst van de inwoners van uw land. Of dat nou Groot Brittannië heet of Nederland.

Twijfelend slenteren of stevig doorlopen?

Over de Maashorst is de afgelopen jaren veel gezegd en geschreven. Over geld, over zeggenschap en over de Wisent. Er is veel geld vrijgemaakt voor planontwikkeling, voor natuurontwikkeling, voor natuuruitbreiding en voor het ontwikkelen van een visie.

Spilfiguur Geert Versteijlen, die voorzitter was van de stichting ‘Maashorst in uitvoering’ is nu plotseling uit onvrede opgestapt. En blijkbaar is Hendrik Hoeksema al eerder, om vergelijkbare reden vertrokken.

Reden blijkt te zijn dat de gemeenten  niet kunnen loslaten. Dat de wethouders aan de touwtjes willen blijven trekken, terwijl dat meestal ernstig vertragend werkt, want bij de gemeente gaat, weet ik ondertussen uit ervaring, niets echt snel. Er wordt veel nog eens overdacht, besproken, van een andere kant bekeken, doorgerekend en ga zo maar door.

Niks mis met zorgvuldigheid natuurlijk, maar zoals laatst al in de commissie Maatschappelijke zaken is besproken: er is een tijd van vergaderen, van een doordachte visie ontwikkelen, van zorgvuldig voorbereiden, iedere betrokkene om de tafel vragen, van overdenken en doorrekenen. En dan komt de tijd van uitvoeren, van, vanuit de ontwikkelende visie, duidelijk maken wat wel mag en wat niet, van mensen verantwoordelijk maken voor een proces en durven loslaten.

D66 vertrouwt op de eigen kracht van mensen, durft de verantwoordelijkheid los te laten en staat achter de één-loketgedachte voor de Maashorst. En hoewel slenteren heerlijk kan zijn, is het nu toch echt tijd voor stevig doorlopen!

Goede voornemens 2

Januari is nu echt begonnen en het in mijn vorige blog genoemde goede voornemen blijkt een stuk lastiger uit te voeren dan bedacht. Ik was waarschijnlijk naïef, maar het doen van de dagelijkse boodschappen en zonder plastic verpakking proberen thuis te komen, ga er maar aan staan, het valt niet mee.
Echt bijna alles, zeker in de supermarkt, is verpakt in plastic!
Mijn ouders zijn zo lief geweest uitwasbare zakjes voor me mee te nemen, dus als ik die bij me heb, heb ik in ieder geval een alternatief voor de plastic zakken voor groente, fruit en brood, om maar eens iets te noemen. Maar daarmee ben je er nog lang niet.
Voor genoemde producten wijk ik sowieso graag uit naar de bakker ( ongesneden brood gaat desgevraagd in papier) en de groenteboer. Maar het is schrikbarend om te zien hoe afhankelijk we zijn geworden van de plastic industrie, in alle facetten van de samenleving.
En hoe makkelijk het gebruik van plastic is. Zo makkelijk dat je echt moeite moet doen om een alternatief te bedenken.
Ik blijf mijn best doen, maar dé uiteindelijke oplossing voor het enorme plastic probleem zal van de verpakkingsindustrie moeten komen.
Zij moet kiezen voor andere materialen zoals bijvoorbeeld bioplastic, biobased folie en PLA-voedselverpakkingen. De politiek kan dit stimuleren, maar wij als consument natuurlijk ook.
Vraag creëert aanbod, als wij geen plastic rietjes meer accepteren, geen plastic bekers of bidons, dan komt het duurzamere alternatief echt wel op de markt. Dat zou de berg plastic daadwerkelijk verminderen.

Ik vind het nu niet makkelijk, en gemak dient de mens, maar zie wel de noodzaak. Dus hoewel ik veel minder plasticvrij ben dan gewenst, blijf ik streven naar zo plasticloos mogelijk. Mijn goede voornemen staat dus nog overeind!

Goede voornemens

Een van de meest gestelde vragen deze week is wel of je goede voornemens hebt gemaakt.
Op de site van D-tv staat er ook een poll over. En bij de opname voor de oudejaarstalkshow ‘De laatste dag’ werd er naar gevraagd.
Mijn antwoord was: ‘me blijven inzetten voor gelijke kansen voor jong en oud op een gezonde toekomst in een groen Bernheze’. En persoonlijk ook dat ik graag plezier hou in de dingen die ik doe en me verbonden wil voelen met de mensen om me heen.
Ware woorden die ik echt meen.
Oud en nieuw vieren wij al ruim twintig jaar met dezelfde goede vrienden, eerst zonder en later met kinderen, nu ook met steeds meer aanhang. Een gezellige boel, rommelig en gezellig en vol van onze eigen tradities. Dagen om te koesteren, die belangrijk zijn voor ons allemaal.
Natuurlijk kun je ook buiten de jaarwisseling gezelligheid en verbondenheid ervaren, en dat doen we ook zeker.
En natuurlijk kun je ook buiten de jaarwisseling goede voornemens maken, en ook dat doe ik regelmatig. Maar toch blijft deze periode van het jaar bijzonder, met een mooi extra randje.
Een randje van al jaren bestaande, universele en zelfbedachte rituelen en tradities, die ik graag koester.
Pratend over goede voornemens tijdens de jaarwisseling heb ik er nog eentje voor mezelf toegevoegd.
In navolging van het gesloten klimaatakkoord, wil ik serieus minder plastic in huis halen. Kritisch zijn op spullen die we kopen, materiaal dat is gebruikt.
In de krant stonden al handige lijstjes die hierbij behulpzaam kunnen zijn, ik ga ze eens goed bestuderen en gebruiken. Alle beetjes helpen, willen we echt minder plastic soep in de oceanen, echt zorgen dat deze planeet ook over een tijdje nog leefbaar is voor onze kinderen en kleinkinderen, dan moeten we alle zeilen bijzetten. Het gebruik van minder plastic verpakkingsmateriaal is er daar eentje van.
Ik wens iedereen een goed, gezond en plastic-arm, liever nog plasticvrij, nieuw jaar toe!